(( هجرتنى )) بقلم : محمود الشاعر
كنت قاعد فى يوم
ومش دارى
بحالى واللى جرالى
من قلب عشقته ومخلاش
قلبى عاش
سنبين محتاس
بدور عليه
ومش لاقى
حب ودخل قلبى
من غير ما قالى
عشق نادى
لبيت نداه
رحت معاه
فى جنه خلد
كلها حب
وياريت القلب يستاهل
حبيتها اكتر من نفسى
وكانت ليا
اجمل زهره فى واحده حب
وعلمتنى على اديها
ازاى احب
علمتنى ازاى اكون
من غير ما اقول
علمتنى ازاى اعيش
ده الحب من غيرها
مفيش
علمتنى يعنى ايه حنان
يعنى شيئ جميل لما
اخاف قلب ادانى الامان
يعنى اخاف على حب
كان اساسه وهم
ولما كبر فى قلبى
بقى علم
ولما شفت حبى فى عنيكى
عرفت ان الحلم بقى علم
علمتنى لما امسك قلم فى ايديا
اشخبط والخبط
والاقى نفسى راسم عينيها
ده انا زى الطفل الرضيع
اتعلمت كل حاجه على ايديها
وايه اخرتها
كسرت نفسى
وهجرتنى
ومن قلبها
طردتنى
وبنظره عينها
جرحتنى
وهنت عليها
ورمت دبلتى من اديها
ونسيت انى فى يوم
حطيت قلبى بين اديها
استغلت حبى
وداست عليه برجليها
انا كده
مليش نصيب فى الحب
ولا ليا بخت فيه
ومش ناوى احب تانى
ولا عايز اتحب
ده القلب اللى ينكسر مره
صعب تلاقيلو مداوى
ليست هناك تعليقات